Θέμα του σημερινού άρθρου είναι.. η φουκού! Ναι, ναι πολύ καλά διάβασες. Πρόεκυψε πίνοντας καφέ με ένα φίλο πριν από λίγες μέρες, ενώ τον άκουγα να μιλάει στο τηλέφωνο και να λέει τα εξής : ‘’ Φίλε μου δεν κατάφερα να έρθω στα γενέθλια σου αλλά δεν εκανονίσες τζιαι εσύ φουκού, να πειστώ, να έρτω’’ . Αφού κλείνει το τηλέφωνο και με βρίσκει εμένα στα πατώματα από τα γέλια, γυρνάει προς το μέρος μου με ύφος αξιοσημείωτο αναφέροντας

‘’ Ναι ρε είμαστε χώρκατοι Κυπραίοι και είμαστε περήφανοι για αυτό.’’

Το έθιμο της φουκούς για τον Κυπραίο είναι ανεκτίμητης αξίας και αναμφίβολα αποτελεί κάποιου είδους ιεροτελεστία. Είναι μία παράδοση που φρόντισε να κρατήσει ζωντανή με το πέρασμα των χρόνων μίας και αποτελεί κληρονομιά, η οποία μεταφέρεται από τη μία γενιά στην άλλη.

Στο άκουσμα της λέξης ‘φουκού’  μας έρχονται εικόνες και μνήμες από εορταστικά τραπέζια γεμάτα με χιλιάδες καλούδια απλωμένα, άφθονο ποτό παρέα με συγγενείς και φίλους, μουσικές να επενδύουν τέτοιου είδους συνάξεις και φυσικά σούβλα, σουβλάκι, παιδάκι, αρνάκι και χιλίων δύο λογιών κρεατικά να γυρίζουν πάνω από τα κάρβουνα, ενώ οι άντρες της παρέας αναλαμβάνουν το σωστό ψήσιμο τους.

Δεν νοείται γιορτή, πανηγύρι, γενέθλια, βάφτιση, γάμος χωρίς φουκού, είναι πανταχού παρόν σε κάθε στιγμή ευτυχίας του Κυπραίου, είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε σημαντικής ανάμνησης -χωρίς βέβαια να σημαίνει πως χρειάζεται αφορμή ώστε να ανάψει ο Κυπραίος τα κάρβουνα-.

Γιατί σπίτι χωρίς φουκού προκοπή δεν κάνει!

Πέραν από την γευστική ικανοποίηση που προσφέρει στα στομάχια όλων μας, πέραν από την λαιμαργία και την ανάγκη του Κυπραίου να ριχτεί στο φαί και να καταναλώσει αλκοόλ, θεωρώ πως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που την καθιστούν τόσο σημαντική. Ο Κυπραίος απολαμβάνει την όλη διαδικασία, από την αρχή μέχρι το τέλος, από την επιλογή του κρέατος, μέχρι το άναμμα της φωτιάς, το σωστό ψήσιμο και το γλέντι στη συνέχεια. Αποτελεί αφορμή να μαζευτεί όλη η οικογένεια, να μαζευτούν οι φίλοι και οι γείτονες και ο κόσμος όλος. Είναι μία καλή ευκαιρία για να έρθουμε πιο κοντά με όλους αυτούς που αγαπάμε, μιας και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί μία πρόσκληση σε ένα τραπέζι όπου θα πρωταγωνιστεί η φουκού.

Είναι το σήμα κατατεθέν μας λοιπόν, μετά το χαλούμι, τον σουσούκο, τον παλουζέ, και την παττίχα στην ακτή της θάλασσας, ώστε να μένει παγωμένη, τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.

Όσον αφορά εσένα που έχεις πεθάνει στα γέλια με το θέμα του άρθρου, ένα έχω να σου πω: όταν χάσεις κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Φαντάσου μία Κύπρο χωρίς την κάπνα από τα κάρβουνα της φουκούς, φαντάσου ένα σπίτι χωρίς την ίδια τη φουκού, σκέψου μία μέρα να ξυπνήσεις και να βρεις κλειστό, με λουκέτο, τον σουβλατζιή της γειτονιάς σου, αναλογίσου ένα οικογενειακό τραπέζι χωρίς σούβλα, μπορείς?

Ο Κυπραίος χωρίς τη φουκού είναι σαν τον Ιταλό χωρίς ζυμαρικά και πίτσα.

Εξάλλου είναι αυτά τα μικρά, τα απλά τα καθημερινά, αυτά που θεωρούμε δεδομένα που κάνουν την διαφορά. Δεν είναι μόνο η φουκού ως φουκού, είναι οι αναμνήσεις  και οι στιγμές που ζούμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε οι οποίες δημιουργούνται γύρω από αυτήν.

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

LOVE LOVE
2
LOVE
HATE HATE
0
HATE
OMG OMG
0
OMG
BORING BORING
1
BORING
LOL LOL
0
LOL

Comments